Szkła progresywne i dwuogniskowe

Charakterystyczną cechą starczowzroczności jest to, że osoba dotknięta tym schorzeniem nie widzi wyraźnie ani w bliży, ani w dali, przez co potrzebuje dwóch par okularów. Soczewki dwuogniskowe stosowano od lat do korygowania tej wady, jednak z uwagi na rozdzielone strefy optyczne mają one specyficzny, niezbyt estetyczny wygląd, a ponadto stwarzają problemy gdy chcemy spoglądać na przedmioty położone w średniej odległości od oka. Soczewka progresywna to wynalazek, który ma zaradzić tym problemom. Okulary progresywne, tak samo jak dwuogniskowe, posiadają dwie strefy, ale nie są one oddzielone, lecz przechodzą w siebie płynnie. To oznacza, że soczewka progresywna umożliwia patrzenie na przedmioty umiejscowione w dowolnej odległości od patrzącego. Wadą soczewek progresywnych jest deformowanie obrazu, jednak wiele osób jest w stanie się do tego przyzwyczaić. Deformacja obrazu nie przeszkadza bowiem w codziennym funkcjonowaniu.